Waarom je mensen zonder ego moet wantrouwen

Laatst las ik een boek over ego. De kern was natuurlijk dat je dat zoveel mogelijk los moest laten. Terwijl ik het las, dwaalden mijn gedachten af naar een dame die ik eens ontmoette bij een cursus. Ze bezat geen enkel stukje ego meer. Ik herinner me dat we een oefening deden over het voelen van competitie-energie. Nee, zij voelde nergens competitie. De manier waarop ze in deze oefening stond, vond ik stiekem wel heul erg competitief…!
(‘Nee ik ervaar nóg minder competitie dan jij!!’).

Terug naar het ego. Ik kom ze in spiri-land met enige regelmaat tegen: mensen die er oprecht van overtuigd zijn dat ze hebben afgerekend met hun ego. Dat voelt hetzelfde als wanneer ik op een blind date over mijzelf zou vertellen dat ik “zo lekker spontaan” ben.
Als ik écht spontaan ben, merk je dat vanzelf wel aan hoe ik ben / doe / praat.

Wat is er nu aan de hand met mensen zoals de dame uit mijn cursus? Ze hebben hun ego helemaal niet losgelaten. Al denken ze zelf van wel. Maar eigenlijk hebben ze hun oude ego vervangen door een spiritueel ego.

Spoedcursusje ‘Hoe Herken Ik Het Spiritueel Ego’:

  • Jullie gesprek lijkt op een gesprek. Maar eigenlijk strooit ze haar wijsheden over jou heen, zonder dat ze echt luistert naar wat jij net vertelde.
  • Ze kan heel goed mediteren en yoga-en. Maar ze kruipt wél met haar mandje voor in de rij van de supermarkt als ze denkt dat jij het niet ziet.
  • Ze spreekt met lijzige stem over de ‘Oneness van de wereld’. Maar als iets gebeurt dat haar niet zint, hoor je ‘godver-godver-godverdomme’.
  • Ze gebruikt jouw zwakke plekken om haar zin te krijgen (deze laatste is geniepig, zorg dat je hem kunt herkennen!)

En hoe zit het dan met míjn eigen ego? Ben ik ego-loos? Welnee. Ik durf te zeggen dat ik al heel wat stukjes ego heb losgelaten, de afgelopen jaren. En hoe meer ik heb losgelaten, hoe beter dat ik zie wat voor enorme stukken er nog voor me liggen. En dat vind ik prima.

 

PS Benieuwd naar het boek dat ik las? Het heet ‘Ego is de vijand’ van Ryan Holiday. Kijk op mijn Facebook pagina om te horen wat ik van het boek vond.

6 reacties

  1. Ha, wat een mooie wijsheid. Je verwoord precies wat mij vaak kan ergeren in mensen die van zichzelf vinden dat ze geen ego meer bezitten. Maar die dan wél vinden dat de hele wereld ‘healing’ nodig heeft, omdat alle andere mensen in de wereld van alles anders moeten doen. Dat oordelen over anderen is bij zulke mensen nog net niet losgelaten… 🙂

  2. Wat heerlijk nuchter weer. En zeer herkenbaar. Leuk geschreven en mooie herkenningstips.

  3. Kostelijk vermaakt tijdens het wachten in de wachtkamer. Dankjewel. Liefs

  4. Hilde op het veld

    Fijn om weer een blog van jou te lezen, weer iets om even over na te denken en bij stil te staan!

  5. Jaaaaaaa, een nieuwe blog! Super dat het je is gelukt om over je ‘blogkade’ heen te komen, geniaal woord… En heel herkenbaar wat je schrijft over het spirituele ego. Vaak zijn de verschillen tussen wat mensen zeggen en wat ze doen opvallend groot, vooral tijdens spirituele workshops valt me dat op. Zo kwam ik na de pauze eens terug in de zaal en bleek dat iemand de helft van mijn kussens van mijn stoel had gepakt (die ik had neergelegd vanwege een rugprobleem), want ik had er toch genoeg en ze had besloten vandaag eens goed voor zichzelf te zorgen! De kast lag vol met kussens voor iedereen, maar dat was blijkbaar te ver lopen… 😉

    • Dan sta je toch even met je bek vol tanden als iemand op zo’n manier ‘goed voor zichzelf wil zorgen’…..
      Misschien moeten we maar eens een cursus Walk Your Talk gaan geven 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *